၂၉ႏွစ္ျပည့္လား ပိုစ့္၂၀၀ေျမာက္လား

အေပၚကိုေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေဆာင္းဦးေပါက္ လတစ္စင္း ေကာင္းကင္မွာ စီးဆင္းေနတယ္။ မဟုတ္ေသးဘူး။ အေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္လုိက္တယ္။ မည္းညစ္ညစ္ သမုိင္းေၾကာင္း အလွည့္အေျပာင္းမ်ားစြာနဲ႔ေလ။ ဒါဏ္ရာဆိုတာ ေပ်ာက္ဖို႔လြယ္ေပမယ့္ အမာရြတ္ေတြကေတာ့ အခုအခ်ိန္ထိ ရွိတုန္း။ တာရာမင္းေ၀စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ ေလာကမာယာဆိုတာ အတီးခံရတဲ့ ဗံုေတြပါပဲ။ အသံမထြက္တာက လြဲလို႔ေပါ့။ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြေျပာတာေတာ့ “လူေတြဟာ ကုိယ့္သမုိင္း ကိုယ္ေရးေနၾကတာပဲ”တဲ့။ အင္း . . . ကိုယ့္သမုိင္းကိုယ္ေရးရင္း ရာဇ၀င္ေတြ ရုိင္းေအာင္ လုပ္ေနတဲ့သူေတြကိုေတာ့ မုန္းမိတာအမွန္ပဲ။ ထားပါ . . .။ ကံတရားဆိုတာ ပန္ကန္ျပားလို ၀ုိင္း၀ုိင္းေလးပါ။ တခ်ိန္သူ႔ကံသူ႔ဟာသူ အက်ဳိးေပးလိမ့္မေပါ့။ ေျပာရင္းနဲ႔ အေရွ႕ကို လွမ္းၾကည့္မိတယ္။ ၀ိုးတ၀ါး၊ တကယ့္ကို ၀ိုးတ၀ါး။ အင္း ျမဴႏွင္းေတြနဲ႔ အံု႔မႈိင္း အရုိးၿပဳိင္းၿပဳိင္း ညေနအိုတို႔ ဖယ္ၾက။ သြားၾက။ ငါ့လမ္းကို ငါေဖာက္ ငါ့ဘာသာ ငါ ဆက္ေလွ်ာက္မယ္။ မေသခ်ာမႈေတြမ်ားတဲ့ ဒီေလာကႀကီးမွာ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ မင္းကိုကိုယ္သိပ္ခ်စ္တယ္လို႔ ၁၀တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ အင္း . . ရယ္ေတာ့ ရယ္ရသား။ အဲဒီေသခ်ာမႈေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားခဲ့တာကိုး။ အေဖကေတာ့ မွာဖူးတယ္။ အသက္ သံုးဆယ္မေက်ာ္ေစနဲ႔တဲ့။ ေဖေဖေရ . . ေနာက္ႏွစ္ဆို သံုးဆယ္ျပည့္ေတာ့မယ္။ အဲဒီေတာ့ သံုးဆယ္လား။ သံုးဆယ့္တစ္လား။ အင္း. . . ဒါမွမဟုတ္ မနက္ျဖန္လား၊ သန္ဖက္ခါလား။ ေသခ်ာတယ္ . . အခုထိေတာ့ လြတ္လပ္ျခင္းတို႔ကို ခုံမင္ေနတုန္းပဲေလ။ ေနာက္ဆံုး ေအာက္ကို ငုံ႔ၾကည့္လုိက္တယ္။ ငါ့ေျခေထာက္တစ္စံု . . . ညအိပ္ရာ၀င္တုိင္း နဖူးေပၚလက္တင္ၿပီး စဥ္းစားပါ။ သင္ဒီေန႔ ဘာလုပ္ခဲ့သလဲ။ ဘာရခဲ့သလဲ။ ပညာ၊ ပိုက္ဆံ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကုသိုလ္တစ္ခုခုရခဲ့သလား။ မရခဲ့ရင္ မနက္ျဖန္ ဘာရေအာင္ လုပ္မလဲ။ အင္း . . . ငါလိုခ်င္တာအဲဒီအေတြးေတြ မဟုတ္ဘူး။ ေခါင္းအံုးနဲ႔ ေခါင္းနဲ႔ ထိလုိက္တာနဲ႔ တုံးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားျခင္းတစ္ခုပဲ ျဖစ္ေပတယ္။ ေအာက္ကိုထပ္ငံု႔ၾကည့္မိတယ္။ ငါ့ ေျခေထာက္တစ္စံုက ဂုဏ္ယူ ၀င့္ၾကြားစြာနဲ႔ . . . ။ ငါရပ္တည္ျခင္း ၂၉ႏွစ္ျပည့္အတြက္ေပါ့။

ဘေလာ့ခ္Readerဘ၀ကေန ဘေလာ့ခ္ေလာကကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ ဘန္းစကားေတြ လန္းေနခဲ့တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ဘာေၾကာင့္ ဘေလာ့ခ္ေရးျဖစ္လဲ စဥ္းစားတုန္းဘေလာ့ခ္ေတြေခတ္ကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ ႏွလံုသားတစ္ခုအလုပ္ျပဳတ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ သတိုးသီရိ သုဓမၼရာဇာ အဂၢမဟာသေရစည္သူ အလကၤာေက်ာ္စြာ ၀ဏၰေက်ာ္ထင္ ဇင္ကိုလတ္ကို သမၼတအျဖစ္ေရြးၾကလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္စားခ်င္ေသာ အစားအစာမ်ားမွာ ပုဇြန္ထုပ္၊ ငါးခူဆီျပန္နဲ႔ အသုပ္စံုလား၊ ၂၀မိနစ္ ကာလသားခ်က္လား၊ ေျမာင္းျမက ဒယ္ေလးေခါက္ဆြဲလားဆိုတာကိုမသိခင္ စားေနက်ျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့ခ္ဂါရဲ႕ ညေနစာကိုပဲ စားသံုးခဲ့တယ္။ စံုတြဲေလးသြားၾကည့္သင့္တဲ့ ရုပ္ရွင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စံုတြဲသြားမၾကည့္သင့္တဲ့ ရုပ္ရွင္ျဖစ္ျဖစ္ လူသတ္သမေခ်ာေခ်ာေလးေတြကေတာ့ မိုက္တာေသခ်ာတယ္။ အခုေရးေနတဲ့ စာဟာ ေမာ္ဒန္ဆိုတဲ့အႏုပညာလား။ မဟုတ္ေသးဘူး။ ေျပာရမွာေတာ့ ရွက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုထိ တာ၀န္မေက်ေသးဘူး။ မဟူရာညရဲ႕ စက္ႏႈိးသံကို နားေထာင္ရင္းေနာက္ဆံုးေတာ့ မုိးရာသီမွာ ရူးသြားၿပီေလ။ႏွင္း၀ိညာဥ္တစ္စက္ရဲ႕ နိဂံုးဟာ အိပ္မက္ပန္းေတြ ပြင့္တဲ့သစ္ပင္မဟုတ္ေပမယ့္ ေမွာင္ေနတဲ့အလင္းေရာင္ျဖစ္ေပတယ္။ ေၾသာ္ . . . ႀကဳိးျပတ္ေနတဲ့ဂစ္တာတစ္လက္ကေတာ့ အခန္းေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ၿငိမ္ကုပ္ တိမ္တစ္အုပ္လို လႊင့္ေမ်ာရမယ့္ေန႔ေတြကို ေစာင့္ေနေလရဲ႕ . . .။

ေနဘုန္းလတ္ဆိုတာ ဘယ္သူလဲ

ေနဘုန္းလတ္ဟာ ၁၉၉၇ခုႏွစ္မွာ အထက(၆)ဗိုလ္တေထာင္(ယခင္ စိန္ေပါလ္ေက်ာင္း)မွ ၁၀တန္းေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီး ၂၀၀၃ခုႏွစ္မွာ RIT(ယခု နည္းပညာတကၠသိုလ္ YTU)မွ Civil Engineeringဘြဲ႔ကို ရယူခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ ျပည္လမ္းေပၚရွိ Constructionတစ္ခုမွာ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ခဲ့ၿပီး ၂၀၀၄ခုႏွစ္အကုန္ပုိင္းတြင္ အလုပ္လုပ္ရင္း ပညာသင္ၾကားရန္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ စကၤာပူႏုိင္ငံကို ထြက္ခြာသြားခဲ့တယ္။ စကၤာပူႏုိင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း သံလြင္အိပ္မက္မဂၢဇင္းမွာ အယ္ဒီတာတစ္ဦးအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ သူက စကၤာပူမွာ မေပ်ာ္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာပဲ ေပ်ာ္တယ္ဆိုၿပီး ၂၀၀၆ခုႏွစ္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံကို အၿပီး ျပန္သြားကာ ရန္ကုန္ ၃၈လမ္းမွာ အင္တာနက္ကေဖးဖြင့္လွစ္ၿပီး ကြန္ပ်ဴတာပညာကို ေလ့လာခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္မွာ ရွိေနစဥ္အတြင္း သံလြင္အိပ္မက္ကသံုးလတစ္ႀကိမ္ျပဳလုပ္တဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းေတြကို စာအုပ္၊ စာေရးကိရိယာ၊ ပိုက္ဆံလွဴဒါန္းတဲ့အခါ အဓိကေနရာကေန ဦးေဆာင္ၿပီးပါ၀င္ခဲ့တယ္။

သူက အႏုပညာကို စြဲလမ္းျမတ္ႏုိးသူျဖစ္ၿပီး သူ႔ရဲ႕ ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္စာမွာ EDUCATIONဆိုတာကို စာလံုးတစ္လံုးခ်င္း အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႔ စံပယ္ျဖဴမဂၢဇင္းရဲ႕ ပင္တုိင္ ေဆာင္းပါးရွင္ျဖစ္လာၿပီး သူ႔ရဲ႕စာေတြကို ခ်ယ္ရီမဂၢဇင္းတို႔ စကၤာပူက ေရႊျမန္မာမဂၢဇင္းတို႔မွာလဲ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၂၀၀၇ ေဖေဖာ္၀ါရီလက စၿပီး “ကၽြန္ေတာ္လြတ္က်ခဲ့တဲ့ ၿမဳိ႕ေတာ္”ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ ဘေလာ့ခ္တစ္ခုကို စတင္ေရးသားခဲ့တယ္။ သူက စာေရးတာကိုအဓိက၀ါသနာပါတာျဖစ္ၿပီး သူရဲ႕ တျခား၀ါသနာတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဓါတ္ပံုပညာကို ခ်ျပဖို႔အတြက္ “အလင္းနဲ႔ ေရးတဲ့ ပန္းခ်ီ”ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ခ္တစ္ခုကို ၂၀၀၇ ၾသဂုတ္လမွာ သူငယ္ခ်င္းကိုငယ္နဲ႔ တူတူလုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ျမန္မာလူငယ္ေတြ ဘေလာ့ခ္အေၾကာင္း ပိုမိုသိရွိနားလည္လာဖို႔ ပိုစ့္ေတြ ေရးသားခဲ့ၿပီး ၂၀၀၇ ဧၿပီလက စလို႔ ျမန္မာဘေလာ့ခ္စာအုပ္ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ အျခားေသာ ျမန္မာဘေလာ့ခ္ကာမ်ားနဲ႔ စုေပါင္းၿပီး အျပင္းအထန္ႀကဳိးစားခဲ့တယ္။ အဲဒီစာအုပ္ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ႀကဳိးစားရင္း အျခားဘေလာ့ခ္ကာေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းကာ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ပထမဆံုး Why do we blog? ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ခ္ကာ Seminarႀကီးကို စက္တင္ဘာလ ၁ရက္ ၂၀၀၇ခုႏွစ္မွာ ေအာင္ျမင္စြာက်င္းပႏုိင္ခဲ့တယ္။ က်င္းပရျခင္းရဲ႕ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ႔ ျပည္တြင္း ျပည္ပမွာ ရွိေနၾကတဲ႔ ျမန္မာဘေလာ႔ဂါေတြရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳနဲ႔ အေတြးအျမင္ေတြကို သိေစခ်င္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး မီဒီယာ ကန္႔သတ္ခ်က္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ရိုက္ခ်ိဳးလိုက္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ ယဥ္ေက်းမႈ အေၾကာင္းနဲ႔ အသံုးျပဳရ ဘယ္ေလာက္ လြယ္ကူတယ္ ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းေတြကို မွ်ေ၀ခ်င္လို႔လဲ ျဖစ္ပါတယ္။ (Seminarမွာ ေနဘုန္းလတ္ ေျပာသြားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာအက်ဥ္းခ်ဳပ္ကို သူ႔ရဲ႕ ဘေလာ့ခ္မွာ သြားေရာက္ဖတ္ရႈႏုိင္တယ္)



အဲဒီဘေလာ့ခ္Seminarရဲ႕ အက်ဳိးဆက္အေနနဲ႔ ျမန္မာဘေလာ့ခ္ကာေတြကို ျမန္မာMediaအမ်ားစုရဲ႕ စိတ္၀င္စား အာရုံစိုက္ျခင္းကို အဓိကခံခဲ့ရတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေနဘုန္းလတ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းဘေလာ့ခ္ကာေတြကို ဂ်ာနယ္နဲ႔ ရုပ္ျမင္သံၾကားက ဘေလာ့ခ္အေၾကာင္း အင္တာဗ်ဴး၊ သတင္းစတဲ့ဟာေတြေၾကာင့္ ေနဘုန္းလတ္ဆိုတဲ့ နာမည္ကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လူသိလာခဲ့တယ္။ အဲဒါနဲ႔ တျပဳိင္နက္ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာလ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးအတြင္းမွာ ျမန္မာဘေလာ့ခ္ေတြက အဓိကေနရာကေန ပါ၀င္ခဲ့တယ္။ ခ်က္ခ်င္းသတင္းယူ၊ ခ်က္ခ်င္းတင္။ ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္၊ ဘယ္သူ႔ရဲ႕ တည္းျဖတ္ျခင္းမွ ခံစရာမလိုတဲ့ ျမန္မာဘေလာ့ခ္ေတြကို ႏုိင္ငံတကာကေန ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ၾကတယ္။ (အဲဒီအေတာအတြင္း ေနဘုန္းလတ္ဘေလာ့ခ္မွာ သူပံုမွန္ေရးေနၾက စာေတြကိုပဲ ပုံမွန္တင္ခဲ့ၿပီး ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သတင္းေပးခ်က္ေတြကို တစ္ခုမွ မတင္ခဲ့ပါ)။ ၂၀၀၇ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလအတြင္း စကၤာပူႏုိင္ငံကို အလည္ခဏလာခဲ့တယ္။ သူစကၤာပူမွာ ရွိေနတဲ့အခ်ိန္အတြင္း ျမန္မာဘေလာ့ခ္ကာေတြ ေတြ႔ဆံုတဲ့ပြဲေလး တစ္ခုကို ျပဳလုပ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ဇန္န၀ါရီ ၁၆ရက္မွာ ရန္ကုန္ကို ျပန္သြားၿပီး ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာတဲ့ ၂၉ရက္ေန႔မွာ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ ထိန္းသိမ္းတာကို ခံခဲ့ရတယ္။ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္မွ မရွိပဲ ထိန္းသိမ္းခဲ့ၿပီး ၉လအၾကာမွာေတာ့ သူနဲ႔အတူတူ သီးေလးသီးအေခြေတြ႔လို႔ဆိုၿပီး လုိင္စင္မဲ့ ဗီဒီယိုလက္၀ယ္ကိုင္ေဆာင္မႈ ဗီဒီယိုအက္ဥပေဒနဲ႔ ေထာင္ဒဏ္ ၃ႏွစ္ ၆လ။ အီးေမးလ္ထဲမွာ ႏုိင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲကို ေလွာင္ေျပာင္ထားတဲ့ပံုေတြေတြ႔လို႔ ႏုိင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မႈ ၅၀၅(ခ)နဲ႔ ေထာင္ဒဏ္ ၂ႏွစ္။ ႏုိင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲကို ေလွာင္ေျပာင္ထားတဲ့စာ၊ ဓါတ္ပံု၊ ကာတြန္းေတြပါတဲ့ ဘေလာ့ခ္ေတြကို အီလက္ထရြန္းနစ္နည္းပညာအသံုးျပဳကာ ၀င္ေရာက္ၾကည့္ရႈၿပီး တျခားသူေတြပို႔ထားတဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲကို ေလွာင္ေျပာင္ထားတဲ့ ပံုေတြကို အီးေမးလ္ထဲက မျဖတ္တဲ့အတြက္ အဲဒီဓါတ္ပံု ပို႔တဲ့လူေတြကို ကူညီရာေရာက္တယ္၊ အီလက္ထရြန္းနစ္ နည္းပညာကို အသံုးျပဳၿပီး တရားဥပေဒစိုးမုိးေရးနဲ႔ နယ္ေျမေအးခ်မ္းသာယာေရးကို ထိပါးတယ္ဆိုၿပီး ေထာင္ဒဏ္ ၁၅ႏွစ္။ စုစုေပါင္း ေထာင္ဒဏ္ အႏွစ္ ၂၀နဲ႔ ၆လကို ၁၁ရက္ ၁၁လ ၂၀၀၈ခုႏွစ္မွာ ခ်မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ ယခုလက္ရွိမွာေတာ့ ေနဘုန္းလတ္ကို ဘားအံေထာင္မွာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားပါတယ္။

ေနဘုန္းလတ္၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက http://freenpl.blogspot.com ဟူသည့္ ဘေလာ့တစ္ခု ျပဳလုပ္ထားၿပီး ၎ႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ သတင္းမ်ား၊ အမွတ္တရစာမ်ားကို အၿမဲမျပတ္ တင္ဆက္ေပးလ်က္ ႐ွိသည္။

ေနဘုန္းလတ္အေၾကာင္းကို CNN, BBCစတဲ့ သတင္းဌာနႀကီးေတြက အစ စက္တင္ဘာေတာ္လွန္းေရးအတြင္း ျမန္မာျပည္တြင္းက သတင္းေတြကို အဓိကထားၿပီး တင္ခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ခ္ကာဆိုၿပီး မွားယြင္းစြာ ေရးသားထားၾကတာေတြ၊ တျခားသတင္းဌာနေတြကလည္း ဘယ္ကေနေက်ာင္းၿပီးတာ၊ တခ်ဳိ႔က်ေတာ့လည္း သူ႔ဘေလာ့ခ္က ဘာအေၾကာင္းကိုအဓိကေရးတာအစရွိသျဖင့္ အမွားေတြ ေတြ႔ရ၊ ျမင္ရ၊ ၾကားရလို႔ ဒီပိုစ့္ကိုတင္ခဲ့ပါတယ္။

အလုပ္ျပဳတ္တဲ့ ႏွလံုးသား(sg ver)

တာ၀န္မွ ရပ္စဲျခင္းခံရေသာ ႏွလံုးသား(Singapore Version)

စာအမွတ္ ၈-၀၈ ႏွလံုးသား။
ယေန႔မွစ၍
"MRT"ေပၚတြင္
"အထုပ္ဆြဲေတာ္" တာ၀န္မွလည္းေကာင္း
"Orchard" လမ္းမေပၚတြင္
"ထီးေတာ္မိုး" တာ၀န္မွလည္းေကာင္း
"Hawker Center" တြင္
"စားပြဲေတာ္ထုိး" တာ၀န္မွလည္းေကာင္း
"Peninsula Plaza" တြင္
"သက္ေတာ္ေစာင့္" တာ၀န္မွလည္းေကာင္း
"Fair Price"တြင္
"ပစၥည္းေတာ္ထမ္း" တာ၀န္မွလည္းေကာင္း
"HDB" တုိက္ေအာက္တြင္
"အနမ္းေတာ္ဆက္" တာ၀န္မွလည္းေကာင္း
သင့္အား လံုး၀ရပ္စဲလုိက္ေၾကာင္းႏွင့္
Car တစ္စီး
Condo တစ္ခန္း
Credit Card တစ္ထပ္
Cash ႏွင့္ Carreerေကာင္းေကာင္း
အဆင့္ရွိသူအား
သင္၏ေနရာတြင္
အစားထုိးခန္႔ထားလုိက္ပါေၾကာင္း။

ဇင္ကိုလတ္

(စာေရးဆရာမင္းလူ၏ တာ၀န္မွ ရပ္စဲျခင္းခံရေသာ ႏွလံုးသားကို တုိက္ရုိက္ကူးယူ၍ Singapore Versionအျဖစ္ ေျပာင္းလဲထားပါသည္။)

ဒီကေစာင့္ေနသူ မ်ဳိးႀကီး Live Show

ေသြးနဲ႔ ေရးတဲ့ေက်ာက္စာေတြကို နာမည္ေခၚသူ ေရာ့ခ္အဆိုေတာ္ မ်ဳိးႀကီးရဲ႕ Live Show အေခြကို ၾကည့္ခ်င္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ။ ဟုိတစ္ေန႔ကမွ အလုပ္ထဲမွာ ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ Youtubeက ျမန္မာကာရာအိုေကေတြ လုိက္ၾကည့္ရင္း မ်ဳိးႀကီးရဲ႕ Live in Yangonဆိုတဲ့ ရႈိးပြဲကို သြားေတြ႔တယ္။ ကိုေက်ာ္ႏုိင္၀င္းဆိုတဲ့သူတစ္ေယာက္ တင္ထားတာပါ။ တေခြလံုးတင္တဲ့လူက တင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း တစ္ပုဒ္မက်န္အကုန္ၾကည့္လုိက္ပါတယ္။ မ်ဳိးႀကီး ပရိသတ္ေတြအတြက္ေတာ့ တကယ့္ကို အားရစရာပါပဲ။ ဒီLive Show အေခြထြက္တုန္းက အေၾကာင္းကို မေမ(Emotional Corner)က တင္ထားတဲ့အတြက္ သြားဖတ္လုိက္မိပါေသးတယ္။ အႀကဳိက္ဆံုးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ အျပစ္တစ္ခု ဖန္ဆင္းကို ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ခ္မွာ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းဟာ ေနာက္ဆံုးသီခ်င္းျဖစ္ၿပီး ၀ုိင္းသိမ္းတဲ့အခ်ိန္ဖြင့္ေပးထားတဲ့ နားနားၿပီးေျပာ ေနာက္ခံတီးလံုးကို ပရိသတ္က ၀ုိင္းဆိုၾကတာကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ကို ေပ်ာ္ခဲ့ၾကတဲ့ပြဲဆိုတာကို သိႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီရႈိးပြဲတစ္ခုလံုးကို ၾကည့္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီလင့္ခ္မွာ သြားၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။

Super Import Night 08

ေယာက္်ားေလးေတြ လည္ျပန္ၾကည့္တဲ့အရာေတြထဲမွာ ကားအေကာင္းစားေတြနဲ႔ ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာေလးေတြက ထိပ္ဆံုးက ပါတယ္ဆိုရင္ မွားမယ္မထင္ပါဘူး။ အဲဒီအရာေတြကို လည္ျပန္ၾကည့္စရာမလိုပဲ အားရပါးရ တ၀ႀကီးၾကည့္ဖို႔အတြက္ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္တုန္းက Super Import Nightလို႔ ေခၚတဲ့ ကားျပပြဲကို အေဖာ္ေကာင္းတာနဲ႔ တစ္ေယာက္တစ္ဆယ္ေပးၿပီး ၀င္ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ အေစာႀကီးကတည္းက ကားေတြေရာ ေကာင္မေလးေတြပါ ဓါတ္ပံုရုိက္ဖို႔ႀကံစည္ထားတဲ့အတြက္ အသင့္ပါလာတဲ့ကင္မရာကို မွန္ဘီလူးတပ္၊ Flashတပ္နဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ၿပီး ဘာေတြ႔ေတြ႔အကုန္ရုိက္လုိက္တာ ပံုေပါင္း ၂၀၀ေလာက္ ရုိက္ၿဖစ္လုိက္တယ္။ ဒီလိုပြဲမ်ဳိးကို ကြန္ပ်ဴတာျပပြဲမွာ တစ္ခါရုိက္ဖူးေပမယ့္ ဒီပြဲမွာ ရုိက္ရတာ ပညာအမ်ားႀကီး ပိုပါတယ္ဆိုတာကို သိလုိက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ည၁၀နာရီထုိးၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ အားမရေသးခင္ျပန္ခဲ့ရတယ္။

ကားေတြကို ဓါတ္ပံုရုိက္ရတာ ေကာင္မေလးေတြကို ရုိက္ရတာထက္လြယ္ေပမယ့္ ကားၾကည့္ေနတဲ့လူ၊ အျပင္လူ၊ ျဖတ္သြားျဖတ္လာေတြ ဓါတ္ပံုထဲမွာ မပါဖို႔အတြက္ စိတ္ရွည္ရွည္ထားၿပီး ရုိက္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ကားေတြကို ေနရာခ်ထားတာ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တဲ့ အကြက္အကြင္းက မဟုတ္လို႔ တခ်ဳိ႕ကားေတြကို ေနရာေတာင္ ေျပာင္းခ်င္စိတ္ေပါက္မိပါေသးတယ္။

Beautiful Cars

ကားပံုေတြ ၿပီးေတာ့ ေကာင္မေလးေတြပံုပါ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ျဖစ္သြားေအာင္ စကၤာပူက ေမာ္ဒယ္လ္ေတြ၊ ၿပဳိင္ပြဲဘုရင္မ(Race Queen) ေတြ အျပင္ အေမရိကန္နဲ႔ ယိုးဒယားႏုိင္ငံတို႔က ေမာ္ဒယ္လ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးလာၾကပါတယ္။ ေမာ္ဒယ္လ္ေတြက ဓါတ္ပံုအရုိက္ခံတဲ့အခါ ကုိယ့္တစ္ေယာက္တည္းကို အရုိက္ခံတာ မဟုတ္ပဲ လူအေယာက္ ၁၀ေယာက္ ၁၅ေယာက္ေလာက္ ၀ုိင္းၿပီး ရုိက္ၾကတာ ျဖစ္လို႔ သူတို႔ မ်က္လံုး ကိုယ့္ဖက္လွည့္ဖို႔ကို အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ေလး ေစာင့္ၿပီး ရုိက္ယူရပါတယ္။ View Finderကေန ေမာ္ဒယ္လ္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာစိုက္ၾကည့္ၿပီး သူတို႔မ်က္လံုးက ကင္မရာရဲ႕ မွန္ေျပာင္းတည့္တည့္ကို ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ တၿပဳိင္နက္ . . . ေအာက္က ပံုေလးေတြ ထြက္လာပါတယ္။

Pretty Gals

ZinKoLatt for President?

USက ေမာင္ႏွမေတြ ပို႔ေပးလာတဲ့ အီးေမးလ္ေလးတစ္ခုပါ။ ဟီးဟီး။ ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ အေပ်ာ္ေပါ့။

မဟူရာညရဲ႕ စက္ႏႈိးသံ

CityHall နားတ၀ုိက္ Suntec Cityနားတ၀ုိက္ ကားလမ္းေဘး တဖက္တခ်က္မွာ သံတုိင္ႀကီးေတြ သံဇကာႀကီးေတြ ကာထားလို႔ ဘာမ်ားလုပ္ဦးမလို႔ပါလိမ့္လို႔ ၾကည့္ေနတာ . . . ေၾသာ္ . . . F1အတြက္ လုပ္ေနတာကိုးဆိုၿပီး သတိရသြားတယ္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ စကၤာပူက လူေတြ F1ကားေမာင္းၿပဳိင္ပြဲကို ၾကည့္ခ်င္ရင္ နီးနီးနားနား မေလးရွားမွာသြားၾကည့္ၾကရတယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ စကၤာပူက F1 ပရိသတ္ေတြအတြက္ အို္းမကြာ အိမ္မကြာ ၾကည့္ႏုိင္ၾကၿပီေပါ့။ စကၤာပူကေတာ့ လုပ္လုိက္ရင္ ထံုးစံအတုိင္း ပထမဆံုး အေကာင္းဆံုး အႀကီးဆံုး စတာေတြကို ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားခ်င္လို႔ ဒီတစ္ခါလည္း F1ရဲ႕ ကမၻာမွာပထမဆံုး ညဖက္ၿပဳိင္ပြဲတဲ့။

F1, Formula One နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သိခ်င္တာေလးေတြ ရွိလို႔ Wikiၾကည့္လုိက္ေတာ့ မသိေသးတဲ့ အခ်က္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သိလုိက္ရတယ္။ Formula Oneဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ဟာ ပါ၀င္ယွဥ္ၿပဳိင္ၾကတဲ့သူေတြနဲ႔ ကားေတြအားလံုး အတူတကြလုိက္နာၾကရမယ့္ စည္းကမ္းခ်က္ေတြကို ေျပာတာပါ။ တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကို Grandprixၿပဳိင္ပြဲေပါင္း ၂၀နီးပါးရွိၿပီး ဒီႏွစ္အတြက္ ကမၻာတ၀န္းမွာ ၁၈ပြဲရွိပါတယ္။ ကမၻာ့ေစ်းအႀကီးဆံုး Sport တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဒီၿပဳိင္ပြဲေတြကို ကမၻာတ၀န္းက လူဦးေရ သန္း၅၀ေက်ာ္က ေစာင့္ၾကည့္ၾကတယ္။ ဒီႏွစ္အတြက္ F1ရာသီဟာ Formula Oneရဲ႕ ၅၉ႀကိမ္ေျမာက္ျဖစ္ၿပီး Melbourneမွာ ၁၆ရက္ မတ္လက စလို႔ ၂ရက္ေန႔ ႏုိ၀င္ဘာ ဘရာဇီးမွာ အဆံုးသတ္ပါမယ္။ F1 ကားတစ္စင္းရဲ႕ အေလးခ်ိန္ဟာ အင္ဂ်င္၊ ဓါတ္ဆီ၊ ဒရုိင္ဘာအပါအ၀င္ကို ၆၀၀ကီလိုဂရမ္ပဲ ရွိၿပီး 360km/h အထိ အရွိန္ျပင္းျပင္း ေမာင္းႏွင္ၾကတယ္။



F1ၿပဳိင္ပြဲေတြအတြက္ Permanant Circuitတစ္ခု ေဆာက္ဖို႔ အတြက္ကို ေဒၚလာသန္းရာခ်ီ ကုန္က်ၿပီး ရွန္ဟိုင္းမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ Circuitဟာ ေဒၚလာ သန္း၃၀၀ကုန္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုစကၤာပူမွာ လုပ္ထားတဲ့ လမ္းကေတာ့ နဂိုရွိထားတဲ့ လမ္းကို အသံုးျပဳထားလို႔ အမ်ားႀကီးမကုန္ဘူး။ ဒီႏွစ္ပြဲမွာ Valencia Street Circuitနဲ႔ Singapore Street Circuitစတဲ့ ကြင္းအသစ္ႏွစ္ကြင္း ပါလာတယ္။ စကၤာပူဟာ F1နဲ႔ စာခ်ဳပ္ ငါးႏွစ္ခ်ဳပ္ထားတာ ျဖစ္လို႔ ၂၀၁၂အထိ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း F1ၿပဳိင္ပြဲေတြ ရွိေနမွာပါ။
၂၀၁၀ကေနစၿပီး အိႏၵိယပါ ပါ၀င္ေတာ့မယ္။ အဲဒီၿပဳိင္ပြဲ၀င္ Toyota, McLaren-Mecedes, Ferrariစတဲ့ အဖြဲ႔ေတြရဲ႕ အသံုးစရိတ္ဟာ တစ္ႏွစ္ကို သန္း၂၀၀ေလာက္ ရွိၿပီး အဓိက ပိုက္ဆံျပန္ရတာကေတာ့ အသံလႊင့္ဌာနေတြဆီကရယ္ စပြန္ဆာေပးတဲ့ ကုမၸဏီေတြဆီကရယ္ ျပန္ရၾကတယ္။



F1 ရဲ႕ နာမည္ႀကီး ဒရုိင္ဘာ၊ ခ်န္ပီယံအႀကိမ္အေရအတြက္ အမ်ားဆံုး ရွစ္ႀကိမ္နဲ႔ စံခ်ိန္တင္ထားၿပီး F1ေလာကမွာ ၁၀ႏွစ္သက္တမ္းရွိတဲ့ Micheal Schumacherကေတာ့ F1ကေန အၿငိမ္းစား ယူသြားၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီႏွစ္ပြဲမွာ မပါ၀င္ေတာ့ပါဘူး။ လက္မွတ္ေစ်းႏႈန္းကလည္း မေသးဘူး။ သံုးရက္စာအတြက္ကို ၁၆၈ေဒၚလာကေန ၂၅၈၈ေဒၚလာတန္အထိ ရွိၿပီး ေနရာေပၚမူတည္လို႔ လက္မွတ္ေစ်းကို အမ်ဳိးမ်ဳိးသက္မွတ္ထားတယ္။ ပြဲၾကည့္စင္ေပၚကမဟုတ္ပဲ လမ္းမေဘးလူသြားလမ္းေတြကေန ၾကည့္ခ်င္ရင္ေတာ့ ပထမTestလုပ္တဲ့ေန႔မွာ ၃၈၊ ဒုတိယရက္ စေနေန႔မွာ ၅၈ေဒၚလာနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေန႔မွာေတာ့ ၁၀၈ေဒၚလာေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အင္း . . . ေထာင္ေက်ာ္ေပးၿပီးေတာ့ ၾကည့္ႏုိင္ဖို႔ေတာ့ လမ္းမျမင္ဘူး။ စကၤာပူတုိက္ျမင့္ျမင့္ေတြရဲ႕ ေခါင္မိုးေပၚတက္ၾကည့္ရင္ေကာင္းမလား၊ ေစ်းအေပါဆံုးလက္မွတ္ပဲ ၀ယ္ၿပီး လမ္းေဘးကၾကည့္ရမလား စဥ္းစားရင္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ အိမ္က TVနဲ႔ပဲ ညားေတာ့မယ္နဲ႔တူပါတယ္။

ေၾကာ္ျငာ (၃) TPmyanmar ၁၀ႏွစ္ျပည့္ DVD

မတ္လ ၂၂ရက္ေန႔က လုပ္သြားတဲ့ TP Myanmar ၁၀ႏွစ္ျပည့္အမွတ္တရ သႀကၤန္DVDထြက္ပါၿပီ။ တစ္ေခြကို စကၤာပူ ၁၅ေဒၚလာျဖစ္ၿပီး ပန္နီဇူးလားပလာဇာ ၅ထပ္က သံုးေရာင္ျခယ္မွာ ၀ယ္ယူရရွိႏုိင္ပါၿပီ။

ေၾကာ္ျငာ (၂) အေမ့အိမ္က ထမင္း၀ုိင္းတဲ့

ပန္နီဇူးလားပလာဇာမွာ ဆုိင္အသစ္ေတြ ဖြင့္တယ္ဆိုလို႔ ဟိုတစ္ေန႔က ေရာက္သြားတယ္။ အရင္ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္စက Food Centerႀကီး ရွိတဲ့ ေရႊအင္းေလးရဲ႕ေဘး ေျမေအာက္မွာ။ အဲဒီတုန္းကလည္း ျမန္မာဆုိင္ေလးတစ္ဆုိင္နဲ႔ ရဲရင့္နဲ႔ လာဖြင့္လုိက္ေသးတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီဆုိင္က ပန္နီဇူးလားေဘးကို ေရာက္သြားၿပီး ရဲရင့္ကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ နဂိုေနရာ သံုးထပ္မွာပဲေပါ့။ ဟိုတေလာကေတာ့ အဲဒီေနရာမွာ အကၤ်ီအ၀တ္အစားအေရာင္းဆုိင္ႀကီး လာဖြင့္တယ္။ ဘယ္ေရာင္းရမွာလဲ ေျမေအာက္ထဲမွာဆိုေတာ့။ ဒါနဲ႔ပဲ အခုေတာ့ အဲဒီေနရာမွာ ျမန္မာဆုိင္ေတြေရာ ကုလားအစားအစာ၊ တရုတ္အစားအစာ၊ မေလးအစားအစာဆိုင္ေတြပါ ဖြင့္လာတယ္။



တျခားဆုိင္ေတြ မဖြင့္ေသးတာနဲ႔ ဖြင့္ထားၿပီးၿပီ ျဖစ္တဲ့ ရနံ႔သစ္ဆိုတဲ့ ဆုိင္မွာ သြားစားျဖစ္တယ္။ ထမင္းနဲ႔ ဟင္းကို စကၤာပူစတုိင္လ္ပံုထည့္ေပးတာ မဟုတ္ပဲ၊ ျမန္မာဆန္ဆန္ ပန္းကန္သပ္သပ္နဲ႔ ခြဲထည့္ေပးတာ။ အသားႏွစ္မ်ဳိး အရြက္တစ္မ်ဳိးဆို သံုးက်ပ္၊ သံုးက်ပ္ခြဲပဲဆိုေတာ့ တန္တယ္ဆိုရမယ္။ ထမင္းပန္းကန္တခ်ပ္ ဟင္းပန္းကန္သံုးခ်ပ္နဲ႔ ငါးပိရည္ကိုလည္း ပုလင္းေလးနဲ႔ ကိုယ့္စားပြဲမွာ ယူထားလို႔ရတယ္ဆိုေတာ့ အိမ္မွာ စားရသလိုပဲေပါ့။ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဧရာ၀တီဆိုတဲ့ ဆုိင္ႀကီးရယ္ Mandalay Cafeဆိုလားရယ္ ေနာက္တစ္ဆုိင္ရယ္ သံုးဆုိင္ေတာင္ ထပ္ဖြင့္တယ္။ ေနာက္ႀကံဳမွ သြားစားၾကည့္ရဦးမယ္။

ေၾကာ္ျငာ (၁) သံလြင္အိပ္မက္ ၂ဒႆမ၂

သံလြင္အိပ္မက္ အတြဲ(၂) အမွတ္(၂)ထြက္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာေတြနဲ႔ရႈပ္ေနမွန္းမသိေအာင္ အလုပ္မ်ားေနလို႔ တစ္ပုဒ္မွ မေရးျဖစ္ခဲ့ဘူး။

ထြက္ေျပးေသဆံုးခဲ့တဲ့ ပညာတတ္အိမ္ေဖာ္

လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးရက္ေလာက္က ပန္နီဇူးလားပလာဇာေရာက္ေတာ့ ညီအစ္ကိုလုိခင္တဲ့ အကိုတစ္ေယာက္က “မင္းတို႔အိမ္နားမွာ ျမန္မာအိမ္ေဖာ္တစ္ေယာက္ တုိက္ေပၚက ျပဳတ္က်ၿပီး ေသသြားတယ္တဲ့။ အဲဒီအေၾကာင္း စင္းျမန္မာေရွ႕မွာ ကပ္ထားတယ္။ အဲဒါ အလွဴေငြေလး ဘာေလးထည့္သြားဦး” လို႔ေျပာတဲ့အတြက္ ငါတို႔အိမ္နားမွာ ဆိုပါလား၊ ငါလည္း မသိပါလားဆိုၿပီး တအံ့တၾသနဲ႔ စင္းျမန္မာေရွ႕ကို ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္သြားမိတယ္။ ေသဆံုးသူမခင္ခ်ဳိဦး အေၾကာင္းေရးထားတဲ့ A2ဆုိဒ္ စာရြက္တစ္ရြက္ရယ္ တရုတ္သတင္းစာထဲမွာ ပါတဲ့ ပံုတစ္ခ်ဳိ႕ရယ္ကို ေတြ႔မွ ကၽြန္ေတာ္ ၂၀၀၈ ေမလကုန္အထိ သံုးႏွစ္တိတိေနခဲ့တဲ့ Woodlandကအိမ္နားမွာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သိရေတာ့တယ္။

ေသဆံုးသူ မခင္ခ်ဳိဦး BA(History)ရဲ႕ သတင္းကို ဒီမွာဖတ္လို႔ ရပါတယ္။ ေခြးလည္ပတ္တစ္ခု မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါ ၅ထည္ကို အသံုးျပဳၿပီး သံုးထပ္၀ရန္တာကေန ထြက္ေျပးဖို႔ ႀကဳိးစားရင္း ေသဆံုးခဲ့တယ္လို႔ စိတ္မေကာင္းဖြယ္ရာ ဖတ္လုိက္ရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ပဲ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ပါသမွ်အကုန္လံုး အလွဴခံပံုးထဲကို ထည့္ခဲ့တယ္။ ဟိုတစ္ေန႔က အထိေတာ့ အလွဴခံပံုးကို ေတြ႔ခဲ့ပါေသးတယ္။ လွဴခ်င္တဲ့သူမ်ားရွိရင္လည္း သြားေရာက္လွဴဒါန္းႏုိင္ဦးမယ္လို႔ ထင္တယ္။

အဲဒါၿပီးေတာ့ အလုပ္သြားဖို႔ ေစာေနေသးတာနဲ႔ လမ္းျပၾကယ္ကို ခဏ၀င္ေတာ့ နင့္အမေတာ့ လူမႈေရးအက်ဳိးေဆာင္ သြားလုပ္ေနေလရဲ႕ဆိုၿပီး စာၾကည့္တုိက္မွာ ထုိင္ေနတဲ့ အန္တီကေျပာလာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အက်ဳိးအေၾကာင္းေမးေတာ့ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လို႔တဲ့ လူတစ္ေယာက္က ေခၚၿပီး လမ္းျပၾကယ္ကို လာပို႔သြားတယ္၊ အဲဒီအမ်ဳိးသမီးက သူ႔နာမည္ဘယ္သူျဖစ္တယ္ အိမ္ေဖာ္အေနနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနတာျဖစ္ၿပီး စိတ္အရမ္းညစ္လို႔ ျမန္မာျပည္ျပန္ေတာ့မယ္၊ ကူညီေပးၾကပါဆိုၿပီး ငိုယိုေျပာတယ္လို႔ သိရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ျမန္မာျပည္ျပန္မယ္ဆိုရင္ Passportပါလား၊ ဒီမွာ အလုပ္လုပ္ခြင့္ကဒ္(Work Permit)ပါလားဆိုေတာ့လည္း တစ္ခုမွမပါဘူးတဲ့။ သူ႔အိမ္ရွင္ဆီကိုေတာ့ ျပန္မပို႔ပါနဲ႔ ငိုယိုၿပီးေျပာတယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ လမ္းျပၾကယ္က အမႀကီးေတြက “အမဆီမွာ Passportမရွိပဲနဲ႔ ျပန္ဖို႔ မျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ WPလည္း လိုတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ က်ိတ္မွိတ္သည္းခံၿပီး Contractျပည့္တဲ့အထိ ေနလုိက္ပါဆိုတဲ့အေၾကာင္း”ေတြ ေခ်ာ့ေမာ့ ေျပာၿပီး Hougangမွာရွိတဲ့ သူ႔ေနတဲ့အိမ္ကို ျပန္သြားပို႔တယ္လို႔ သိရတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုရင္လည္း အဲဒါအျပင္ကို ဘာမွလုပ္ေပးႏုိင္လိမ့္မယ္မထင္ဘူး။ ဟူး . . . ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ခါစက စကၤာပူႏုိင္ငံရဲ႕ မိတ္လို႔ေခၚတဲ့ အိမ္ေဖာ္ေၾကာ္ျငာေတြမွာ ဖိလစ္ပုိင္၊ အင္ဒိုနီးရွားစတဲ့ လူမ်ဳိးေတြသာ ေတြ႔ရၿပီး ခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ျမန္မာအိမ္ေဖာ္မ်ားဆိုတဲ့ ေၾကာ္ျငာေတြ ေန႔စဥ္သတင္းစာေတြမွာ ေတြ႔ေနရပါၿပီ။ အဲဒီမွာ တစ္ခုေျပာလိုတာက ဖိလစ္ပိုင္၊ အင္ဒိုေတြနဲ႔ ျမန္မာေတြရဲ႕ ကြာျခားခ်က္ကိုပါ။

ဖိလစ္ပိုင္၊ အင္ဒိုလူမ်ဳိးေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ မူလတန္းေလာက္ေအာင္ၿပီးရင္ အဂၤလိပ္စကားကို အတန္အသင့္ ေျပာႏုိင္ဆိုႏုိင္ရွိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာေတာ့ ဆယ္တန္းေအာင္(အနည္းဆံုး ၈တန္းေအာင္) ရုံေလာက္တင္မဟုတ္ပဲ အဂၤလိပ္စကားေျပာ သင္တန္း ဘာညာစတာေတြကို တက္ေရာက္ၿပီးမွ အဂၤလိပ္စကားကို နည္းနည္းပါးပါး ေျပာႏုိင္ဆိုႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအတြက္ ၁၀တန္းေအာင္ၿပီး အဂၤလိပ္လို ေျပာႏုိင္သူတစ္ေယာက္ဟာ သူမ်ားႏုိင္ငံရဲ႕ အိမ္အခုိင္းအေစအျဖစ္ လာေရာက္လုပ္ကိုင္ဖို႔အတြက္ ေတာ္ေတာ္မလြယ္ပါဘူး။ (ဒါေတာင္ မခင္ခ်ဳိဦးလို ဘြဲ႔ရအိမ္ေဖာ္မ်ား ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ရွိေနၿပီလည္း မေျပာႏုိင္ပါ) အဲ . . . ၁၀တန္းမေအာင္ အဂၤလိပ္လို မတတ္လို႔ကေတာ့ အိမ္ရွင္(အလုပ္ရွင္)နဲ႔ ဆက္ဆံေရးဟာ ေျပျပစ္ဖို႔ အလားအလာမရွိေတာ့ပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ စလံုးလူမ်ဳိး လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္၊ မန္ေနဂ်ာမ်ားဟာ သူတို႔ရဲ႕ ျမန္မာအိမ္ေဖာ္မ်ားကို မွာၾကားစရာမ်ားရွိရင္ မွာၾကားႏုိင္ဖို႔ ျမန္မာလို စာမ်ားေရးေပးရန္ အကူအညီေတြ ေတာင္းၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အဲဒီကတည္းက အိမ္ရွင္ႏွင့္ အိမ္ေဖာ္ဆက္ဆံေရး အေျခအေနကို ခန္႔မွန္းလို႔ရပါၿပီ။ အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္ စကၤာပူလူမ်ဳိး အိမ္ရွင္ေတြကလည္း ခပ္ဆိုးဆိုးရယ္ပါ။ အိမ္ရွင္က မီးပူ ပူပူႀကီးနဲ႔ လုိက္ကပ္တာ ခံရလို႔ ေဆးရုံေရာက္ရွိသြားတဲ့ အင္ဒိုနီးရွား အိမ္ေဖာ္၊ အႏၱရာယ္ရွိတဲ့ ေနရာက မွန္ေတြကို ဖုန္သုတ္ခုိင္းလို႔ တုိက္ေပၚကေန ျပဳတ္က်ေသဆံုးခဲ့တဲ့ ဖိလစ္ပုိင္ အိမ္ေဖာ္၊ စသျဖင့္ မၾကာခဏဆိုသလို ၾကားေနရပါတယ္။ ဒီလို အျဖစ္ဆိုးမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြထဲက မႀကံဳရေလေအာင္ အိမ္ေဖာ္လာလုပ္ခ်င္သူ အသိမိတ္ေဆြ၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမ်ားကို ေတာ္ရံုတန္ရံု စိတ္မာပံုမ်ဳိးႏွင့္ေတာင္ စကၤာပူတြင္ အိမ္ေဖာ္လုပ္ဖို႔မလြယ္ေၾကာင္း၊ တျခား မျမင္ႏုိင္တဲ့ အခက္အခဲေတြလည္း ရွိေနႏုိင္သည့္အေၾကာင္းစတာေတြကို နားလည္ေအာင္ ၀ုိင္း၀န္း ရွင္းျပၾကပါစို႔လို႔ . . ။